Bijna vakantie!

Nog een paar dagen en dan is het weer zover! Terug naar Nederland op vakantie en iedereen voorstellen aan mijn dochter! Ik kan bijna niet wachten!

We zijn in Jubbega van 12 t/m 26 Juni, dus mocht je zin hebben in een laat “poppeslokje” of beschuit met muisjes, je bent welkom, ook al is Julia onderhand alweer 6 1/2 maand )

Ps: Julia heeft vandaag haar eerste tandje gekregen!

Pps: Van harte beterschap Tante Gretha! behoorlijk geschrokken maar gelukkig lijkt alles al stukken beter!

Ppps: Welkom in Singapore voor 3 weken morgen, Rejolien en Jan-Peter!

Een snel berichtje

Hallo allemaal,

Erg bedankt voor de berichtjes de laatste weken. Het is onderhand al weer een dikke 3 weken geleden dat mijn ouders, mijn zusje en mijn tante hier voor 2 weken op bezoek zijn geweest. Buiten de gebruikelijke toeristen-attracties was natuurlijk de hoofd-attractie een klein bundeltje trots

Het was echt geweldig op mijn vader, mijn moeder, mijn zusje en tante Gretha hier op bezoek te hebben. Gedurende 2 weken hebben we de dierentuin bezocht, menig ritje rond Singapore gemaakt en ook een dagje het water over gevaren naar een eiland in Indonesie. Voor mij ook de eerste keer naar dat eiland (ongeveer 4e keer naar Indonesie) en dat was erg indrukwekkend voor iedereen. Het leven is daar toch weer een stuk anders dan wat wij gewend zijn. Een comfortabel leven is voor ons de gewoonste zaak van de wereld en we klagen vaak over “he, wat gaan we vanavond weer eten”, in plaats van “hebben we vanavond wel eten?”. Je leert dingen toch meer op prijs te stellen dan gewoon. Dit was vooral leuk om mee te maken met mijn familie, die eigenlijk alleen de “luxe” in Nederland en Singapore kennen. Elke dag eten op tafel, een dak boven je hoofd en kleren om je lichaam zijn de hoofd-noodzaken van het leven en om te zien hoe mensen het met minder moeten doen was een goede “eye opener” voor ons allemaal.

Rehana en Julia zijn die dag mooi thuis gebleven maar waren meestal van de partij als we op stap gingen in de buurt. Thuis ook erg veel leuke herinneringen gemaakt, van een etentje bij ons zwembad en mijn moeder die Julia in bad deed, of mijn tante die zich moest verkleden vanwege kleine “boer” ongelukjes Erg leuk. Mijn vader had het erg druk. Aangezien ik 2 linker handen heb gekregen bij mijn geboorte heeft mijn vader menig klusje voltooid in huis Goed aan het werk zetten, die Friezen! Alles ziet er nu toppie uit en zo kunnen we weer wat meer bezoekers verwelkomen

Met Julia gaat het echt geweldig. De dokters zijn enorm te spreken over haar herstel en haar kinderarts noemt haar groeigang “fenominaal”. Dat is volgens mij een ander woord voor “ze ziet er goed uit!” We zijn erg trots en ze heeft al een behoorlijke onderkin Ze begint langzamerhand meer te brabbelen en kraait al aardig als we iets doen wat ze leuk vindt. Aan weerzijde schreeuwt ze ook aardig als iets niet 100% naar haar zin is Het moet precies zo en NIET anders. Maar dat heeft ze vast van de kant van Rehana’s familie. Ik was vast nooit zo.. *ahem!*

Hierbij even weer een foto van de kleine doerak (vreemd woord eigenlijk, net opgezocht: komt uit het Russisch van “domkop of dwaas”, nemen we terug dus, want dom is ze niet) / dreumus (niet een minder vreemd woord, maar toch maar niet opgezocht) en echt een klassieker voor de trouw-fotos van later

Welkom Thuis Kleine Meid!

Eindelijk, na een pijnlijke, super enge week en vele vele bezorgde en slapeloze nachten, is ons kleine meisje Julia eindelijk gearriveerd terug bij La Casa, ons “home sweet home”. Haar situatie is stabiel, maar nog overduidelijk geshokkeerd van alle tests, tests en oh heb ik al tests gezegd? Gedurende 3 dagen, was ze zo bang dat ze geen grote behoefte meer kon doen, letterlijk.. En vandaag kwam alle stress er uit ge-explodeerd, opnieuw letterlijk Voor de gehele dag heeft ze haar longen eruit geschreeuwd, duidelijk van de mik en ontroostbaar, en specifiek tijdens het verwisselen van haar luiers. Ik denk persoonlijk dat ze zo bang is vanwege de routine die de zusters onderhielden: Ze namen altijd haar bloeddruk op, gaven haar medicijnen, namen haar bloed, bekeken haar wonden en verwisselden de zuurstof-slangen, elke keer als ze haar luiers verwisselden. Alleen daarna gaven ze haar de fles. It is allemaal heel logisch: Alles moet gedaan worden en daarna beloon je haar met de melk. Helaas is voor onze Julia nu het verwisselen van luiers synonym aan moord: En ze gaat niet onder zonder gevecht.

We zijn bezorgd,vragen ons af of wat wij doen dingen nu beter of slechter maken, omdat het van haar reactie heel moeilijk op te meten is. Toch proberen we onszelf en meest belangrijk, haar gerust te stellen dat alles over een paar dagen een stuk beter zal zijn. We zijn zo ontzettend blij dat ze eindelijk weer thuis is en dat we al die dagen in het ziekenhuis, bezorgd over elk geluidje, het openen van iedere deur en elk telefoontje, eindelijk achter onze rug zijn.. Eindelijk! We hebben ons kleine meisje terug thuis en we laten haar niet meer gaan! Ze is van ons om bij ons te houden, door dik en dun.. Laten we hopen dat het voor 2009 alleen dun, oftewel beter is! Welkom Thuis Kleine Meid!

Welcome Home Baby Girl!

Finally, after a pain-staking, scary ass week, and many many worried and sleepless nights, our baby daughter Julia has finally arrived back at La Casa, our home sweet home. Her condition all stable, although still obviously shook up from all the tests, tests and did I mention tests? For 3 days straight, she was scared shitless, literally (no passing motion for most of that time) and today all that stress exploded out, again literally For the entire day she’s been screaming her lungs out, obviously distraught and unconsolable, and especially during diaper changes. I personally think she’s just so scared, knowing that the nurses always took her blood-pressure, gave her medication, took her blood, examined her wounds and changed the oxygen-tubes, every single time they changed her diaper. Only after that they would feed her her bottle. It all makes perfect sense: She needs all the stuff done and you reward her with milk. However, to our Julia, now, changing a diaper is equal to murder: Not going down without a struggle..

We’re worried, wondering whether the things we do are making things better or worse, as from her response it is hard to gage. Yet, we try and comfort ourselves and most importantly her, that everything will be a lot better in a couple of days. We’re so extremely happy that she’s finally home and that we can put all the days in the hospital, worried about every sound, every opening door, every phone call, are finally behind us.. Finally! We have our baby girl back home, and we’re not letting her go anymore! She’s ours for the keeping, through better and through worse.. Let us hope for only better for 2009 onwards! Welcome Home Baby Girl!

Painful Memories

Ons Kerst Cadeau

Allereerst, voor iedereen een ontzettend vrolijk kerstfeest! Het spijt me dat ik dit jaar niet de kans heb gehad om kerstkaartjes te maken en te sturen en ik hoop dat we volgend jaar wel een  paar kunnen versturen! Vervolgens, aan ieder en elk persoon, ENORM bedankt voor jullie goede wensen, gebeden en gedachten! Ze worden heel erg op prijs gesteld en jullie reacties, berichtjes en emails hebben me een stuk sterker gemaakt om door deze zware tijden te vechten!

Nu ik dat gezegd heb, Julia maakt het geweldig! Ze is van de zuurstof, krijgt bijna geen medicijnen meer (alleen een beetje Paracetamol), alle buisjes zijn verwijderd en wordt alleen nog zo nu en dan gecontroleerd! Ze eet goed en steeds meer, van de eerdere 10ml naar 20ml, 30ml, 50ml en nu al helemaal naar 60ml per voeding. Ze wordt ook al met de fles gevoerd en vandaag heeft Rehana geprobeerd om haar direct aan de borst te voeden! Ze is een echt vechtertje, een echte Stoelwinder, ook al hebben de zusters gezegd dat haar laatste deel van haar naam precies past “Winder” of “Whiner” (zeurder) is vrij passend, aangezien ze graag mag zeuren Ja, moet ook een deel van mijn genen zijn Hopelijk mag ze morgen al naar de kinderafdeling! Zeker een fantastisch Kerst-cadeau voor ons!

Rehana had besloten om mij te verrassen met mijn eigen Kerst cadeautje: Een spik-splinternieuwe iPod Touch 32GB! Gekke vrouw die ik heb! Ze had het echt niet hoeven doen, maar ik vindt het nog steeds erggg mooi natuurlijk Heel erg bedankt lieve schat, en ik ben er zeker van om hem te showen op elke kans die ik krijg! Trouwens, jij mag hem ook wel gebruiken bekijken op een afstandje wanneer je maar wil zo nu en dan als ik hem niet gebruik, ok? *knuffels* Bedankt!

Nogmaals, een hele FIJNE KERST aan iedereen en meer nieuws binnenkort!

Our Christmas Present

First of all, to everyone a very merry christmas! I’m sorry the xmas cards did not get prepared or sent this year, and hopefully next year we’ll be able to send out some! Furthermore, to each and every one of you, thank you SO much for your well wishes, prayers and thoughts. They’re really appreciated, and your comments, messages and mails have made me lots stronger to fight through these difficult times!

Having said that, Julia is doing excellent! She’s off the oxygen, is barely on any more medication (just some Paracetamol), all tubes have been removed and is only monitored on an occasional basis! She’s eating well, moving from the initial 10ml to 20ml, 30ml, 50ml and now all the way to 60ml per feed. She’s already being bottle-fed and today Rehana tried breast-feeding her! She’s a fighter, a real Stoelwinder, although as the nurses said, the last part of my name “Winder, or “whiner” is quite applicable as well, as she loves to complain Yeps, must be part of my genes too Hopefully tomorrow she’s already able to go to the children’s ward! Definitely an amazing christmas present for us!

Rehana decided to surprise me with a very own Christmas present too: A brand-new sparkling iPod Touch 32GB!! Crazy wife I have! She really shouldn’t have, but I love it ofcourse Thank you so much my love, and I’ll be sure to show it off at every chance I get! Btw, you can use it look at it from a distance whenever you want ocassionally if I’m not using it, ok? *hugs* Thanks!

Again, a very MERRY CHRISTMAS to all and more news soon!

Ze is wakker!

Ik ben in het ziekenhuis gebleven tot ongeveer 10 uur gisteravond, samen met mijn schoonvader en had een laatste gesprek met de verantwoordelijke hoofd-verpleger over Julia’s conditie. Ze deed het geweldig, alleen nog niet in staat om volledig op haarzelf te ademen. De verpleger bevestigde dat Julia wakker zou moeten zijn bij de volgende ochtend omdat ze voortdurend de hoeveelheid medicijnen verminderden, zoals ook haar toevoer van zuurstof. Ik vroeg: “Maar wat als dat niet zo is?” and de zuster verklaarde: “Ze moet wel wakker zijn..” en vervolgde: “en als dat niet zo is, geven we haar medicijnen om het effect van de morfine tegen te werken en haar daardoor wakker te maken. Alle kinderen reageren anders op de medicijnen en Julia is gewoon erg gevoelig voor de medicijnen die ze krijgt.”

Ik ging naar huis vol spanning en in de ochtend maakten we ons klaar om terug naar het ziekenhuis te gaan. Mijn schoonmoeder was al aanwezig en uiteindelijk kwamen we wat later dan verwacht door een diepe slaap snachts, koud weer buiten en vanwege het feit dat het onmogelijk leek een taxi te krijgen gedurende zware regen buiten en omdat het 11 uur sochtends was. Uiteindelijk werd een taxi chauffeur toegewezen aan onze “bestelling” en zou er zijn over 10 minuten. Kort na het service-gesprek eindigde, belde de taxi-chauffeur ons op en bevestigde dat hij al binnen een minuut bij ons zou zijn, omdat hij blijkbaar net aan de andere kant van de weg woont, dus we snelden ons naar beneden en waren al snel onderweg. Ik kon me bijna niet in bedwang houden, zo in spanning om mijn baby dochtertje weer te kunnen zien en hopelijk meer wakker deze keer. Nou, ik verwachtte niet meer dan de hoop dat ze zelf zou kunnen ademen, en tjonge werd ik beloond!

Terwijl Rehana een paar dingetjes ging kopen bij de winkeltjes in het ziekenhuis, snelde ik naar mijn baby’s bed en daar lag ze, oogjes dicht, maar kleine belletjes op haar lipjes, een goed teken dat ze zelf aan het ademen was. Toen ik een paar woorden tegen haar sprak, kon ik haar gezicht zien veranderen en haar gezicht zag er een beetje triest uit. Ik kon haar kleine stemmetje nauwelijks horen over alle machines heen en aangezien ze nog zo zwak was, maakte dat niet makkelijker. Ze huilde een beetje uit ongemak, maar haar huil is het beste geluid wat ik tijden heb gehoord! Eigenlijk was het gevoel erg dubbel: Ik was emotioneel zo blij om haar stemmetje te horen, maar op hetzelfde moment was het zo zielig om haar in ongemak te zien. Ik stelde mezelf gerust door te zeggen dat de medicijnen voorkomen dat ze de pijn voelt maar dat ze gewoon verdrietig is om in deze situatie te zijn, zo spontaan nadat ze in een hele andere situatie in slaap was gevallen.

Nog maar een paar dagen geleden, sluitte ze haar oogjes na een goede maaltijd, in de armen van moeder en in de operatie-kleertjes die de dokters hadden gegeven, en vervolgens wordt ze wakker met zuurstof buisjes in haar neus en overal pijn. Mijn lieve kleine meisje moet zo geschrokken zijn! Ik ging naar buiten om te kijken of Rehana alweer terug was van de winkels maar zag haar nog niet, dus ik belde haar en vertelde haar het goede nieuws. Haar opluchting was overduidelijk via de telefoon en ze kwam zo snel als ze kon naar boven. Toen ze aankwam bij de familie kamer, gingen we snel naar Julia’s kamer en daar lag ze, oogjes open en ze keer om haar heen!! Haar uitdrukking was nog erg verdrietig en kleine traantjes zaten in haar ooghoeken, maar ze was wakker! Ik kon me bijna niet weerhouden om haar op te pakken en kusjes te geven overal over haar gezicht en de traantjes weg te vegen, maar wist dat ik mijn geduld nog iets langer in stand moest houden.

Conclusie: Ze is wakker! Ok, wat meer informatie: Ze maakt het goed en hoeft niet langer met buisjes zuurstof in haar keel te brengen en is volledig van de morfine af. Ze is nog steeds erg zwag, maar reageert op ons bijzijn en onze stemmen. De buisjes uit haar borst worden hopelijk vanmiddag verwijderd en hopelijk richting het eind van de dag mag ze een klein beetje water drinken om te kijken of her maag goed reageert na de operatie. Als dat het geval is, kan ze eindelijk wat melk drinken via een buisje binnen een dag of zo, hoop ik! Haar bloed-druk is ook stabiel maar ietsje hoger, dus krijgt ze wat medicijnen om dat een beetje te verlagen. Ik begrijp het ook wel. Haar hart is in de laatste paar weken zo gewend geraakt aan het hard rondpompen van bloed en nu het hart minder hard hoeft te pompen, gaat het door met wat het gewend is. Dus moet het leren dat het hetzelfde resultaat kan bereiken met minder werk dan ervoor. We blijven geduldig, maar blijven aan haar bedzijde, dat is zeker!

Welkom terug lieve schat! We hebben je zo ontzettend veel gemist!

She’s Awake!

I stayed until about 10PM last night, together with my father-in-law and had a final conversation with the nurse-in-charge about Julia’s status. She was doing great, although still unable to breathe on her own. The nurse confirmed that Julia should be awake by morning as they were continuously dropping the dosage of her medication, as well as the supply of oxygen. I asked: “What if she doesnt?” and the nurse reassured: “She should”, and he continued “and should she not, we will give her medication to counteract the Morphine she’s getting and get her to wake up. All children respond different to these medications and Julia is just very senstive to them.”.

I went home and with much anxiety we prepared to go back to the hospital this morning. My mother-in-law was already there and we ended up being much later than expected due to a deep sleep overnight, cold weather outside and our inability to get a cab during rain and 11AM in the morning. Finally, a taxi-driverwas confirmed for our call and would be there in 10 minutes. Shortly after the service-call ended, the driver called me and confirmed he’d be there within the minute, as he stayed just opposite our place, so we rushed downstairs and went on our way. I could barely contain myself, being so excited to go see my baby daughter again, and hopefully more awake this time. Well, I expected no more than the hope for her to be able to breathe on her own, and boy was I rewarded!

While Rehana went and buy a few things from the provision shops at the hospital, I rushed to my baby’s bedside and there she was, eyes closed, but small bubbles on her mouth, a good indication that she was breathing on her own. When I spoke a few words to her, I could see her face slightly responding and saw her face slightly change: a cry was about to arrive! I could barely hear her tiny voice over the big machines and the fact that she’s still so weak did not make that any easier. She moaned a little out of discomfort and it was the best sound I’ve ever heard! Actually, it was double-feeling: I felt so emotionally happy to hear her voice, yet so sad to see her in discomfort. I assured myself that the medication is preventing her from experiencing any pain but that she’s just sad to be in such a different situation from when she fell asleep.

Just a few days ago, she closed her eyes after a good meal, lying in her mothers arms in the scrubs that the doctors gave and then the next thing she wakes up with oxygen tubes going in her nose and pain everywhere. My poor baby must’ve been so shocked! I went outside to see if Rehana was already back from the shops and when I did not yet see her, I called her and informed her about the good news. Her relief was obvious through the phone and she came as quickly as she could. Upon her arrival we went inside Julia’s room, and there she was, eyes open and looking around!! Her expression so sad, and tiny tears in the corners of her eyes, but awake! I could barely restrain myself from picking her up and kissing all over her face, and wiping her tears away, but I knew that my patience would have to remain present for a little longer..

Conclusion: She’s awake! Ok, more information: She’s doing good and is no longer on the oxygen tubes going into her throat and is totally off the Morphine. She’s still very weak, but responsive to our presence and voices. The tubes from her chest should be removed in the afternoon and hopefully sometime today they’ll be able to give her a little bit of water to see if her digestive system is responding ok after the surgery. If that is the case, she can finally drink some milk through a tube within a day or so, I hope! Her blood pressure is stable but slightly higher, so she’s getting some medication to help lower that. I understand. Her heart has been pumping much harder than it should over the past few weeks and now that things are a lot easier, the heart still is used to the heavy pumping. So it needs to learn that less effort creates the same result.. We’ll be patient, but at her bed-side for sure!

Welcome back baby girl! We missed you like crazy!

Langzaam maar zeker..

Langzaam maar zeker herstelt baby Julia haarzelf van de grote operatie die onderging gisteren. Ze is nog steeds uitgetelt en ademt minimaal op haarzelf. De dokters verminderen haar medicijnen beetje bij beetje zodat ze wordt geforceerd om weer op haarzelf te gan ademen. Hopelijk mag ze morgen van de long-machine af en overgaan naar een gezichts-kap die een lichte druk uitoevent om er voor te zorgen dat ze doorgaat met zelf ademen, maar dat hangt helemaal af van hoe snel Julia vooruit wil bewegen. Voor nu is ze nog aan het rusten en we God-zij-dank met minder buisjes en medicijnen die in haar gaan. We hopen en bidden voor haar gezondheid en kunnen niet wachten om ons piepkleine bundeltje plezier weer in onze armen te sluiten. Mama en Papa zullen proberen geduldig voor je zijn, mijn lieve dochter. We houden van je!

Slowly but steadily..

Slowly but steadily, baby Julia is recovering from the major surgery she underwent yesterday. She’s still “doped out” and breathing minimally on her own. The doctors are reducing her medicine intake, so she’ll slowly be forced to breathe on her own again. Hopefully, tomorrow she’ll be able to go off the lung machines and switch to a face-cap that applies a slight pressure to ensure she continues to breathe on her own, but it all depends on how quickly Julia wants to progress. For now, she’s just resting but thank God with fewer tubes and medication going inside her. We’re praying for her well-being and can’t wait to hold our tiny bundle of joy in our arms again. Mommy and Daddy will try to be patient on your behalf, my darling daughter. I love you!